Witte Kruiskolonie (Salib Putih)


"Deze vereeniging trekt zich het lot aan van onverzorgde weezen, zonder onderscheid van geloofsbelijdenis."


Salib Putih Salatiga

 

Geschiedenis


In 1901 barstte de vulkaan de Kelud weer uit. Dit had tot gevolg dat de oogst mislukte. Ook heerste er een cholera-epidemie. in Salatiga werd een geldinzamelingsactie gehouden om de getroffenen te helpen. Notabelen van de stad verzochten het echtpaar Adolf Theodorus Johanes van Emmerik en Alice Cleverly van Emmerik, officieren van het Leger des Heils om de distributie van het voedsel op zich te nemen. Een comité werd gevormd en het echtpaar nam de leiding van de hulpverlening.

De deuren van hun woning werden geopend voor de armen, en veel hongerigen kregen daar te eten. Dit alles vond plaats in de periode november 1901 - mei 1902. Het bleek evenwel spoedig dat er een aantal personen was dat te ziek was om het huis weer te verlaten. Zo werden deze eersten als blijvende gasten opgenomen.

Het echtpaar begreep echter al gauw dat er blijvende hulp geboden moest worden. Hiertoe dienden zij een verzoek in bij het Leger des Heils. Dit verzoek werd echter afgewezen omdat het een te riskante onderneming was.

Het echtpaar Van Emmerik diende vervolgens haar ontslag in en begon vervolgens aan wat hun levenswerk was geworden: het vormen van een kolonie. Er werd een stuk grond, dat droog en onvruchtbaar was, gekocht aan wat nu de Jalan Raya Kopeng Salatiga is (aan de voet van de berg Merbabu). Daar vestigden zij zich op 14 mei 1902 met ongeveer 100 mensen. Voor zover het mogelijk was werd iedereen opgeroepen om de grond te bewerken en te bebouwen. In het begin maïs en dergelijke voor de eigen onderhoud; later koffie en vanille. 

Enkele jaren later toen het gouvernement zag dat de onderneming slaagde werd het geld dat voor de aankoop van grond werd gebruikt gerestitueerd en een stuk bijgevoegd.

Zieken werden zo goed mogelijk verzorgd en er werd een schooltje geopend. Later ontstond er een melkbedrijf en vele jaren daarna een weverij, een plaats voor zeepbereiding, breierij, een steenbakkerij, een touwspinnerij en een kokosmattenvlechterij. Het werk breidde zich steeds meer uit en het aantal bewoners steeg. Men genoot weliswaar een kleine subsidie van de regering en het gewest, maar verder moest men door vrijwillige giften gesteund worden.

Witte Kruis Postzegels

Ten behoeve van het Witte kruis werden bijvoorbeeld van 1 december tot 31 december 1931 een serie van vier toeslagzegels uitgegeven, het ontwerp was van ir. A Kreisler en de drukker was Joh. Enschedé & Zonen


Het hoofddoel van het werk echter was steeds de verkondiging van het Evangelie. De heer Van Emmerik stierf in 1924; zijn echtgenote stierf in het tweede oorlogsjaar, evenals haar zuster, die zich hoofdzakelijk met het schooltje had beziggehouden. Hun kinderen werden door de Japanners geïnterneerd. 

Na de oorlog keerde de heer S.A. van Emmerik, zoon van de stichter, terug om uit de chaos en de verwarring het werk weer op te bouwen. De Indonesische regering stelde hierop echter geen prijs. Zeer teleurgesteld verliet de heer Van Emmerik Indonesië om zich vervolgens in Tasmanië te vestigen na Salib Poetih in 1952 te hebben overgedragen aan de Midden-Javaanse Kerk (Sinode GKJ).

Witte Kruis Postzegels

Briefkaart geschreven op 4 december 1941 door Alice Cleverly van
Emmerik

1. Bron: L.M.C. Emmerik, de Witte Kruiskolonie te Salatiga, tijdschrift Tong Tong, 15/03/1973; p. 20/24
2. An Appeal from Java, White Cross Colony for destitute Javanese, The Straits Times, 5 May 1927, Page 11